truth or falls

Mga tanong ng batang bibo?:

Sabi nila, ang taong huling tumawa ay hindi kaagad naintindihan ang joke. Subalit paano kung hindi naman talaga nakakatawa ang joke na pinagtatawanan ng marami? Mas nakakatawang pagtawanan ang mga bagay na hindi talaga nakakatawa sa pandinig ng mga taong nagpapanggap na naintindihan para masabi lang na kabilang sila sa 10 percent ng populasyon na may above average na IQ.

Sa isang talumpati ukol sa kung paano daw mata-touch ang nation’s conscience, panay panay ang pagtawa ng mga nakararami. Ang iba pa’y tango nang tango sa mga sinasabe ng speaker. Tila isang diyos ang nagsasalita sa harap, na ang bawat binibigkas niya ay gold plated. Bigla akong natawa nang sa hindi sinasadyang pagkakataon ay hindi ko talaga maunawaan ang sinabi ng speaker. Isa siyang Magsaysay awardee mula sa kaharian ng Hindustan (ang dating pangalan ng India). Hindi naman language barrier ang problema sa kanyang talumpati, subalit ang kanyang accent ay pawang parang pinilipit na dila ng loro kung hindi naman ay parang boses ni Matutina na pinabagal at pinalake.

Muli akong natawa hindi dahil sa mga joke niya na pinagtatawan ng marami kundi sa mga salita na hindi ko maintindihan dahil sa kakaibang paraan ng kanyang pagbanggit. Sisihin ba ako at may lahi akong binggi na kapag boses @#$@# ay di kita maiintindihan?

biglang kambyo…

Sa panahon kaya ni Moses ay meron nang konsepto ang tao ng broken family? Isa kasi sa sampung utos ng Diyos ay ang mahalin ang inyong mga magulang. Marami akong kakilala na hindi nila mahal ang kanilang mga magulang (hindi naman ako kabilang duon). Mapupunta kaya sila sa impyerno?

Langit-lupa-impyerno-in-in-impyerno.

Paano magmamahal ang isang anak sa magulang na hindi niya nasilayan mula pa nang pagkabata? Sinong magulang ang mamahalin nang mga batang lansangan na nabubuhay sa pangangalabit at pagpupunas ng mga sapatos sa kahabaan ng España at nang Quezon Ave.?

Sa tuwing may mangangalabit sa akin ang tanong ko kaagad: “asan ba ang nanay mo?” Minsan pinakinggan ko ang aking sarili. Paulit-ulit. Bakit si nanay ang hinahanap ko, eh hindi naman mabubuo ang batang iyon kung wala si tatay.

Nang nasa grade 6 ako, tanong ng Filipino teacher ko, na laging tumatalsik ang laway, malas pa at dahil nga sa mahina ang pandinig ko ay lagi akong nagrerequest na umupo sa harapan, kung bakit daw mas mahal ng mas maraming bata ang kanilang mga nanay kesa sa tatay. May punto naman ang kanyang tanong. Ang hindi ko matanggap ay ang sagot ng aking kaklase na puring-puri ng saliva factory kong guro. Sabe ng kaklase ko, ang mga lalake ( na lalaki din ang ispeling) ay iresponsable sa lahat ng bagay. Aba, hindi ko alam kung saan nahugot ng kaklase ko ang kanyang sagot. Ang titser kong tulo at talsik laway ay manghang-mangha. Hindi na ko sumagot at dahil wala naman akong balak na sabihing mali ang kanyang sagot. Inisip ko na iyon ay kanyang opinyon. Wala namang maling opinyon, iyon ay kung bukas ang isip ng iyong kausap. Kawawa naman si tatay at napagdiskitahan ng mga klase kong puros feminista pala.

Hindi kaya kinawawa ko naman si nanay ng sinabi ko ang: “asan ba ang nanay mo?” Tao lang naman ako na pwedeng magkamali. Kaya ko naman naitanong iyon ay dahil angpangit naman kung sasabihin kong: “asan ba ang nanay at ang tatay mo?” O di kaya, “asan ba ang mga magulang mo?” Masyado lang hahaba ang usapan at baka pati ang isang buwan kong allowance ay maibigay ko na sa batang nangangalabit. Ika nga ng marami kong mga propesor: brevity is beauty; at ang walang kamatayang KISS (keep it short stupid!).

Kapag di ka nagtanong ay nangangahulugan ba itong di mo naintindihan ang sinasabi sa iyo ng kausap? Kelangan ba laging magtanong para masabing kabilang ka sa lipon ng mga taong nakakaintindi?

Naitanong niyo na ba kung bakit sinunog ni Dr. Jose Rizal ang bahay niya sa Dapitan, gayung nasa ilalim nuon ang labi ng kanyang kaisa-isang anak? O di kaya hindi niya talaga anak ang naruon? Sabi nang isa kong propesor, si Josephine Bracken daw ay isang pocahontas sa Hongkong. At sa lahat ng pagkakataon ay may dala-dalang gamot sa isang pangsekswal na sakit ang ating pambansang bayani. Walang panlalapastangan ang mga bagay na ito. Lahat ng mga ito ay pawang mga tanong lang sa akin na gusto ko ring itanong sa iba. Hindi naman sila mga retorikal na katanungan na hindi na nagngangailangan ng sagot.

Ding-dong-ding-dong-napakalakas-na-ugong-kampanang-tumutunog-kampanang-tumutugtog (kantahin ng dalawang ulit).

Bakit nga ba napakaraming pulubi sa Pilipinas? Hindi ba’t meron tayong anti-mendicancy law na nagbabawal sa mga pulubi na maging pakalat-kalat sa daan at mamalimos? Sino ba ang dapat managot sa pagdami nila. Ang lipunan, ang pamahalaan, o ang Diyos, sino?

Tanong ni Gladys, isa kong dakilang propesora: kung sa isang maunlad na komonidad, may sampung nagugutom, sino ang dapat sisihin, ang pamahalaan, o ang sampung Juan tamad? Palakihin natin ang setting, national setting na. Sa kulang kulang 90 milyong populasyon ng Pilipinas na may biente porsyentong nagugutom, sino ang sisisihin, ang mga kapus-palad na mga ito o ang pamahalaang binibida ang pag-unlad ng bayan?

Kristyanong bansa naman tayo, mayaman naman ang Diyos ayon sa Bibliya, bakit hindi na lang tayo manghingi sa Kanya?

Sa katanungang ito, ako muna ay mangungumpisal, hindi ako relihiyoso subalit naniniwala ako kay Big Bro na lumikha ng lahat. Ang aking relihiyon ay ang PAG-IBIG na aking natutunan sa aking mga magulang at sa mga taong nakapaligid sa akin.

Kung mayaman ang Diyos at Siya ang may lalang ng sanlibutan, at ang simbahan ang kanyang tahanan, bakit kelangan ng donasyon? Si Lucio Tan ba ay nanghingi na nang donasyon mula sa kanyang mga empleyado at mga taong naniniwala sa kanyang kayamanan? Para saan ba ang donasyon, sa mga mahihirap? Eh bakit marami pa rin ngang mahihirap na kung iisipin ay napakaraming simbahan sa ating kapuluan. Kung pananampalataya ang bumubuhay sa tao, bakit meron pang mga ospital? Kung ikaw ay may karamdaman, saan ka ba pumupunta? Sino ang may lalang ng placebo effect?

Ilan sa mga tanong na mga ito ay pawang hiram ko lamang, ito ay ilan sa mga tanong na lubos na bumagabag sa akin.

Kung mayaman at mabait nga ang Diyos, bakit sinasabi nang marami na kaya may mga sakuna ay dahil pinarurusahan ng Diyos ang mga tao dahil sa kanilang mga kasalanan. Nangangahulugan ba ito na makasalanan ang mga taga Myanmar, eh ang mga taga-China? Ang ama na mahal ang kanyang anak ay magagawa bang patayin ang kanyang anak dahil sa kanyang pagkakasala? Hindi ba’t pag-ibig ang itinuro ni Hesukristo , at pag-ibig ang nais ng ating Mahal na Ama ang dapat nating ipakalat?

Maraming tanong, at mas maraming sagot ang maipupukol. Sino ba ang tama at sino ang mali. Saan ba matatagpuan ang KATOTOHANAN (TRUTH sa Ingles). Eto ba ang katambal ng False at kongsingkwens?

ang alamat ng kotong kendi

Nanlalagkit ako sa pawis at di mapakali. Naka ilang ikot na ko sa kama. Parang si Mickey (pangalan ng aso ko), paikot-ikot muna bago humilata sa doormat naming may nakalagay na welcome. Bukas na man ang electric fan, pero di kasi biniyayaan ng snow ang Pinas kaya habang nagyeyelo ang Siberia at nagpapadausdos ang mga polar bears na nasa North pole lang matatagpuan, oo walang nga puting oso sa Antarctica , eto ako at pinagpapawisan…Sabi nga ni Hermy: “ carebears ko, wala ako sa pagka-knowing,” na kung itratranslate ni Janina: “ Kerbers is the one I favorite, knowing them as my childhood heroes are very important in my life!”

Di tulad ni Mickey na nakatulog na sa doormat, (na wala naman talaga sa pintuan naming may sabit paring Xmas décor) dahil nakalagay ito sa sahig ng kwarto ko, eto pa rin at di makatulog. Nagbilang ako ng kambing…mehehe..mehehehe..Maingay pala magbilang ng kambing…Sinubukan ko ang mga ulap. Pero naisip ko wala ako sa mood para magbilang ng ulap kaya nagbilang na lang ako ng 1 to 100. Isa ito sa natutunan ko sa kinder.. Wala pa ring epek…Naalala ko ang sabe ni Kuya Bodjie sa Batibot (tama ba ispeling ko ng Bodjie?), pag di ka makatulog, baligtarin mo lang ang iyong unan at makakatulog ka na…so binaligtad ko ang limang unan ko na bago naman ang mga punda…holy macaroni, eto at mulat pa rin ang mga mata…concentrate…meron pa kong alam na pampatulog…hehehe…di ko na sasabihin kasi censored.

ZZZZZZZZZZZZZ

Tumatakbo ako…pagal na sa katatakbo.Ayan na siya!!!Isang malaking kulangot. Nakakatakot pala ang personipikasyon ng kulangot. Buti sana kung completely tuyong kulangot, eh parang meron atang sipon ang pinanggalinganng kweba ni Mr. Booger. Hinahabol nya ko.Sige Ikoy takbo, takbo ka pa, mahaba naman ang kalsada! Subalit si booger man ay mas mabilis pa ang paggulong kesa sa paglipad ng mga chicken legs ko. Alam ko na…magtratransform ako..ano nga ba ang kalaban ng kulangot…Ah isang malaking daliri! Ayan isa na kong malaking daliri. Pero pano ko tatakbo? Meron bang paa ang daliri? Dapat pala nagtransform ako bilang isang daliri sa paa. Kaya lang pangit namang mangulangot gamit ang paa. Ah basta eto na ‘to. Kelangang harapin ang kinatatakutan. Conquer your fear ika nga. Ayan na xa ahhhhhhhhhhhhhh. Yuck! So sticky…at biglang may malaking dilang nag-appear. Dinidilaan ako. Si Mickey pala gising na xa, at ginigising na nya ako sa pamamagitan ng kanyang mga dila. Salamat kay Mickey subalit huli na ang lahat.

quode of loyalttee

If you work for a man, you must be the secretary. May sahod ka. Naku, pag di naglaon at naging other wife ka na, ikaw na ang boss of your own company.

If you work for a man in heaven’s name, you must be a priest or a pastor. Bawal ang blasphemy. Marami pa namang nakikinig sayo. Kahit tulog sila, magtiwala ka marunong silang magkumpisal. Sorry father for I have sinned. O sige, ten million Our Father(s) at 24536275 Hail Mary(s).

If you work for a man, in heaven’s name, work for him; speak well of him. Natural, eh di kung hindi, you’ll get fired and bayoneted. Mahirap maging unemployed lalu na’t pag wala kang twang. Di ka pwede sa col sener.

If you work for a man, in heaven’s name, work for him; speak well of him, and stand by the institution he represents. Dahil nga sa mahirap mawalan ng trabaho, ayan pati pagsesekyuriti ay pinasok mo na.Guuuuuuuuaaaaaarrrrrrrrddddddddd…ilabas ang mga pulubi! ( di naman ako nang-aalipusta, eksapol lang).

Remember– An ounce or loyalty is worth a pound of cleverness. Sheyt may math. Sabi ko nga nang paulit ulit: numbers hate me. Sa tuwing bibigyan ako ng math assignment ng mga estudyante ko aba kukuwentuhan ko sila ng mga pangyayari sa Tandang Sora, at pag wala na kaming oras, I would yell with my signature sweet face: weren’t you listening when your math teacher was discussing this! The! I quit. See you tomorrow.

If you must growl, condemn, and eternally find fault. Anu to, am…senate hearing. Naman paulit-ulit. Do not try to find eternity, I bet, with all the penis I have; you will never succeed.

Why– resign your position? Let us repeat again for the second time around all together in unison: mahirap mawalan ng trabaho. Hayaan mo sila ang magpatalsik sa’yo para meron kang back pay.

When you are on the outside, damn to your heart’s content - but as long as you are a part of the institution do not condemn it. Walang utang na luob, lumabas ka. Gaaaaaaaarrrrrrrrddddddd!!! Rape!

If you do, the first high wind that comes along will blow you away, and probably you will never know why. Tangers! Sinabi na nga ni Kuya Kim na merong namumuong low pressure area sa hilang kanluran ng Basco, Batanes, eh lumabas ka pa.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!